กลอนดอกสร้อย

กลอนดอกสร้อยรำพึงในป่าช้า

วังเอ๋ยวังเวง หง่างเหง่ง!                    ย่ำค่ำระฆังขาน

ฝูงวัวควายผ้ายลาทิวากาล                                   ค่อยค่อยผ่านท้องทุ่งมุ่งถิ่นตน

ชาวนาเหนื่อยอ่อนต่างจรกลับ                          ตะวันลับอับแสงทุกแห่งหน

ทิ้งทุ่งให้มืดมัวทั่วมณฑล                                   และทิ้งตนตูเปลี่ยวอยู่เดียว เอย.